შეცდენა, მოტყუება, შეცოდება, შეშლა ჭკუაზე, «აღრწმუნება», «დაბრკოლება», მოხიბლვა:
- „ა ც თ უ ნ ე ბ ს ერსა ამას“ ი. 7,12; „სცთებოდიან და ა ც თ უ ნ ე ბ ე ნ“ О, ეს. 9,16; „რაჲსა შეცთომილ ხარ და სხუათა ა ც თ უ ნ ე ბ?“
- ანდ.-ანტ. 215,29; „თავსა თჳსსა ა ც თ უ ნ ე ბ ს“ გალატ. 6,3; „გუელმან ა ც თ უ ნ ა ევა ზაკუვითა თჳსითა“ II კორ. 11,3; „ა ც თ უ ნ ი ა ნ
- გულნი უმანკოთანი“ ჰრომ. 16,18; „სიკეთემან გ ა ც თ უ ნ ა შენ“ О, დან. 13,56; „ნუ ვინმე გ ა ც თ უ ნ ო ს თქუენ სიტყჳთა მეტნობისაჲთა“ კოლ. 2,4;
- „რომელმან ა ც თ უ ნ ო ს ერთი“ C, — „რომელმან დ ა ა ბ რ კ ო ლ ო ს ერთი“ DE, მრ. 9,42; „ნუ გ ა ც თ უ ნ ე ბ ე ნ თქუენ ცრუწინაწარმეტყუელნი“
- О, —„ნუ ა ღ გ ა ც თ უ ნ ე ბ ე დ თქუენ ცრუწინაწარმეტყუელნი“ I, — „ნუ ა ღ გ ა რ წ მ უ ნ ე ბ ე ნ თქუენ ცრუ წინაწარმეტყუელნი“ pb., იერემ. 29,8.
- „ცთუნებითა ეშმაკისაჲთა დაეცემოდის იგი სიძვითა“ მ. ცხ. 101v; „ჰყოფდენ სასწაულებსა დიდ-დიდსა და ნიშებსა ვითარცა ც თ უ ნ ე ბ ა დ“ მთ. 24,24.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page