სიცრუე, ტყუილი, ცრუ:
- „არა ც ი ლ ი ჰფუცო“ მთ. 5,33; „არცა ც ი ლ ი სწამო მთ. 19,18; „რომელმან ც ი ლ ი თქუა ჩუენთჳს“ О, დან. 13,11;
- „სიტყუაჲ ც ი ლ ი ს ა ჲ სძულს მართალსა“ О, იგ. სოლ. 13,4; „ბიწ ბოროტ არს კაცისათჳს ც ი ლ ი ს ა სიტყუაჲ“ O, ზირ,
- 20,26; „უკუეთუ ვისმე ც ი ლ ი დავსდევ, მივაგო ოთხი წილი“ ლ, 19,8; „ნუცა ც ი ლ ს ა შესწამებთ“ ლ. 3,14; „რომელი
- ც ი ლ ს ა შესწამებდეს გლახაკსა“ О, იგ. სოლ, 22,16; „სიტყუასა ხოლო ც ი ლ ს ა იტყჳს“ საკ. წიგ. II 126,5.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page