სიცილი, დაცინვა:
- „ნეტარ ხართ, რომელნი სტირთ აწ, რამეთუ ი ც ი ნ ო დ ი თ“ ლ. 6,21; „თუ ი ც ი ნ ი ნ, იგიცა მის თანა ი ც ი ნ ი ნ“ O, I ეზრა 4,31;
- „ნუცა მ ე ც ი ნ ი ა ნ მე მტერნი ჩემნი“ ფს. 24,2; „ე ც ი ნ ო დ ი ა ნ მას“ Շ, — „მას ზედა ი ც ი ნ ო დ ი ა ნ“ G, 51,8; „ნუ ე ც ი ნ ი მას“
- О, ზირ 30,10; „ნუ ე ც ი ნ ი კაცსა, ლმობილსა და განმწარებულსა გულითა“ О, ზირ. 7,12.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.