ცლა

1. «ცალება», «ჴელმწიფება», მოცლა, «ძალ-დება»:
    

   „ვერცა პურის-ჭამად ჰ ც ა ლ ნ“ C, — „არცაღა პურისა ჭამად ა ც ა ლ ე ბ დ ე ს“ DE, მრ. 6,31; „ვერ ს ც ა ლ ნ პურის-ჭამადცა“

   C, — „ვერ ჴ ე ლ-ე წ ი ფ ა მათ ვერცაღა პურისა ჭამად“ DE, მრ. 3,20; „არა ს ც ა ლ ს მაგისთჳს“ მ. ცხ. 84; „ს ც ა ლ ს და მისთჳს

   ღაღადებენ“ О, გამოსლ. 5,8; „არა მ ა ც ლ ი ს მე შთასლვად თქუენდა“ I, — „არ ძ ა ლ-მ ი ც შთამოსლვა“ pb., ნეემ. 6,3.

   See also: მოცალე, უცალო
2. შორება.
   See also: გამოცლა, განცლა, მიცლა, წარმოცლა
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.