«მჩურჩნელი», ავენა:
- „შეიგინის თავი თჳსი ც უ ნ დ რ უ კ მ ა ნ“ G, — „შეაგინებს სულსა თჳსსა მ ჩ უ რ ჩ ნ ე ლ ი“ pb., ზირ. 21,31; „ც უ ნ დ რ უ კ თ ა
- და ორენათა ერთბამად სწყევდით“ О, — „მ ჩ უ რ ჩ ნ ე ლ ი ს ა და ორენასი ჯერ-არს წყევა“ pb., ზირ. 28,15; „ნუმცა სადა სახელ-გედების
- შენ ც უ ნ დ რ უ კ“ О, ზირ. 5,16.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.