ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ც- ცა ცბ ცდ ცე ცვ ცთ ცი ცლ ცმ ცნ ცო ცრ ცუ ცქ ცხ ცჳ
ცუა ცუდ ცუე ცულ ცუმ ცუნ ცურ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ცურვა, ცორვა:

 
„უცნაურად ვ ც უ რ ა ვ თ ზღუასა შინა ამის სოფლისასა“ მ. ცხ. 294r; „ძელი, რომელი ც უ რ ა ვ ს წყალთა ზედა, უკუეთუ მძიმესა რასმე
თანა შეეკრას, დაინთქას“ მ. სწ. 150,24. „ცურვით წიაღ-ჴდა ევფრატსა“ რიფს. 176,9; „ასწავლის ყრმასა წყალსა შინა ც უ რ ვ ა ს ა“ A—35,24r.
See also: განცურვა, თანა-მცორვალ-ი, მცორვალ-ი, მცურვალ-ი, წარმცორვალ-ი
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9