«ხე», შეშა, «ნავი», ტივი, დირე, ჯოხი; ჯვარი:
- „უკუეთუ ძ ე ლ ს ა ნედლსა ამას უყოფენ, ჴმელსა მას რაჲ-მეღა უყონ?“ C, — „უკუეთუ ნედლსა ხ ე ს ა ესრეთ უყოფენ, ჴმელსა მას რაჲ-მე ეყოს?“ DE, ლ. 23,31;
- „ძ ე ლ ს ა . მას ზედა დამოეკიდა“ იპ. რომ.-კურთხა ისაკ და იაკ. 82,9; „შჯობს ცხორებაჲ გლეხისაჲ სართულთა ქუეშე ძ ე ლ ი ს ა თ ა“ O, ზირ. 29,29; „მცირესა
- ძ ე ლ ს ა არწმუნიან კაცთა სულნი და განვლნიან ღელვანი და ძ ე ლ ი თ ა განვიდიან“ О,—„უმცირესსა ძ ე ლ ს ა არწმუნებენ კაცნი სულსა თჳსსა და განმვლელნი ღელვათა
- ნ ა ვ ი თ ა ჴსნილ არიან“ pb., სიბრძ. სოლ. 14,5; „სასოებაჲ სოფლისაჲ ძ ე ლ ს ა შევედრა О, სიბრძ. სოლ. 14,6; „ფერჴნი მათნი დაუკრნეს ძ ე ლ ს ა“ ვარ. 804;
- „ძ ე ლ ი, რომლითა განართხიან სამოსელი“ იაკ. მოც. 96; „საჴივნი ძ ე ლ ი ს ა ნ ი დაჰმუსრენ და ვქმნნე მათ წილ რკინისანი“ O, იერემ. 28,13; „მოეგო... კათხაჲ
- ერთი ძ ე ლ ი ს ა ჲ“ ლიმ. 26,12; „ძ ე ლ ი ს ა სათხეპელთა უპყრობდეს ზღუდეთა მისთა“ O, I ეზრა 6,9; „ძ ე ლ ს ა ზედა აღამაღლეს“ მ. სწ. 70,17.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page