carduus, spina; stoeba, stiva:
- „ადგილდ-ადგილდ ქუე ძ ე ძ ჳ დაეფინა და თჳთ ფერჴნი დაიდგნის ძ ე ძ უ ს ა მას ზედა... და ჴორცნი წულილ-წულილად დაებძარნეს ძ ე ძ უ ს ა მას“ შუშ. VIII 17-19; „ვითარცა
- ძ ე ძ უ მ ა ნ რისხვით ცხოველნი შეწუნეს იგინი“ Շ, ფს. 57,10; „ძ ე ძ უ მ ა ნ ლიბანით მოუვლინა ფიჭუსა ლიბანისასა და ჰრქუა“ O, IV მფ. 14,9; „ძ ე ძ ჳ ს ა მის წილ აღმოგიცენდეს
- შენ საროჲ“ I, ეს. 55,13.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.