
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

ძმაცუვა

მზაკვრობა, ცუდის განზრახვა, ღონეობა, მოგონება; «ვაშტი», «ვახი»:

„ერსა შენსა ზედა ძ მ ა ც უ ვ ი დ ე ს ზაკუვით“ ფს. 82,4; „რაჲმე ზაკუვაჲ ი ძ მ ა ც ჳ ს“ ფიზ. I 7; „მიაგდოს მის ზედა ყოველი ჭურჭელი ძმაცუვით“ О, რიცხ. 35,20;
„ძ მ ა ც უ ვ ა დ აღდგა მას ზედა“ pb., —„აღდგა ვ ა ვ ა შ ტ ა დ ძმისა თჳსისა“ G,— „ვახად აღუდგა მას“ M, II შჯ. 10,18.

Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.