«აღტრვა», «ძრწოლა», ძვრა (მიწისა); დაძვრა, შფოთი, ღელვა:
- „ი ძ რ ა და შეძრწუნდა ქუეყანაჲ“ ფს. 17,8; „სამისაგან ი ძ რ ვ ი ს ქუეყანაჲ“ О, იგ. სოლ. 30,21; „წყალობითა მაღლისაჲთა იგი არა ი ძ რ ა ს“ Շ, ფს. 20,8; „ი ძ რ ვ ო დ ა ადგილი
- იგი სიმრავლისა მისგან“ რიფს. „მეშინოდის ჩუენ ძ რ ვ ა ს ა ქუეყანისასა“ G— „მეშინოდის მე ძ რ წ ო ლ ა ს ა ქუეყანისასა“ Շ, ფს. 45,3; „ძ რ ვ ა ს ა ბანაკისასა“ pb,- „ა ღ ტ რ ვ ა ს ა
- ბანაკისასა“ G, რიცხ. 4,15; „ძ რ ვ ა ჲ იყო დიდ ზღუასა შინა“ მთ. 8,24; „იქმნეს ძ რ ვ ა ნ ი დიდ-დიდნი და საშინელნი“ ფლპ. მოც. 7,38; „ლახურისა და ჰოროლისა ძ რ ვ ა ჲ“
- იობ 39,20; „დასცხრა ზღუაჲ იგი ძ რ ვ ი ს ა გ ა ნ თჳსისა“ О იონა 1,15.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page