«დგომა», «მოსლვა», გადადგმა; ეკლესიის სამსახურებელთაგანი:
- „წ ა რ დ გ ა (დ გ ა DE) წინაშე მის ბჭისა (მთავრისა მის DE)“ C, მთ. 27,11; „წ ა რ დ გ ე ს წინაშე იოსებისა“ O, დაბ. 43,15;
- „განთიად წ ა რ ვ დ გ ე შენდა“ ფს. 5,4; „რაჟამს წ ა რ დ გ ა წინაშე ფარაოჲსსა“ О, დაბ. 41,46; „წ ა რ დ გ ა, რომელმან-იგი ხუთი
- ქანქარი მიიღო“ DE, — „მ ო ვ ი დ ა, რომელსა ხუთი ქანქარი მიეღო“ C, მთ. 25,20; „წ ა რ დ გ ე ს წინაშე მისა ფარისეველნი იგი“ იპ.
- რომ.-კურთხ, ისაკ. და იაკ. 94,2; „წ ა რ დ გ ა ნაკუერცხალსა ზედა და ტფებოდა“ ოქრ.-პეტრე და ელია 314; „შჳდგზის წ ა რ დ გ ა
- ფერჴი“ ღშობ. 186,14; „რაჟამს წ ა რ დ გ ა იგი წინაშე სპარსთა მეფისა“ შუშ. I 21, „დეკანოზი ოდეს აწუევნ... წიგნის-კითხვასა, გინა
- წარდგომასა, გინა თუ რომელსაცა სამსახურებელსა ეკლესიისასა“ ი.-ე. 34,12. „წარდგომილნი განსაკითხავსა მას ვერმისათხრობელსა“
- მ. სწ. 92,24.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page