( -
[

წა წბ წდ წე წვ წთ წი წკ წლ წმ წნ წო წრ წუ წყ წჳ
წაბ წაგ წად წავ წათ წალ წამ წან წარ წას წაფ წაღ წაწ წახ წაჴ

წარმდებ-ი

თავხედი, გლისპი, მოურიდებელი, «გამოკადნიერება პირისა», შეუპოვარი, კადნიერი:
 
„იყვნენ კაცნი... წ ა რ მ დ ე ბ“ II ტიმ. 3,4; „წ ა რ მ დ ე ბ მ ა ნ შეაძრწუნოს თავი თჳსი“ О, — „გ ა მ ო კ ა დ ნ ი ე რ ე ბ ა მ ა ნ
პ ი რ ი ს ა მ ა ნ შეაძრწუნოს თავი თჳსი“ pb., იგ. სოლ. 13,3; „ნუ წ ა რ მ დ ე ბ იქმნები ლალვად“ O, იგ. სოლ. 25,8; „ნუუკუე
წ ა რ მ დ ე ბ იქმნეა მსხუერპლსა მას წმიდასა მიახლებად ჴელითა უბანელითა?“ მ. სწ. 36,25. „წარმდებად და ურჩად იტყჳ
წინაშე მშობელთა“ ფლკტ. 136,28; „არა თუ წ ა რ მ დ ე ბ ა დ რაჲ თავით თჳსით, არამედ ბრძანებასა მას დაემორჩილა“ ს. გაბ.-მოც.
საჴს. 90,15; „ჰყავთ წ ა რ მ დ ე ბ ა დ საქმჱ ესე ჩემი“ შუშ. XVI 23.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9