
	ლექსიკონები Top 10 Feedback Login ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)

წარჴდა

თითწარჴდილი.

ამოხდა, წაძრობა, გახდა:

„ვიდრემდის წ ა რ მ ჴ დ ი სულთა ჩუენთა“ ი. 10,24; „წ ა რ ი ჴ ა დ ა ფარაო ბეჭედი ჴელისაგან თჳსისა“ О, დაბ. 41,42;
„წ ა რ ი ჴ ა დ ე ნ ჴამლნი ფერჴთაგან შენთა“ საქ. მოც. 7,33. „რომელთანი იგი წარჴდილნი იყვნეს თითნი მათნი“ ფლკტ. 146,30.

See also: ჴდა

Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.