«ყრმა», ახალგაზრდა, ყმაწვილი, «მონა», «ჭაბუკა»:
- „ოდეს იყავ ჭ ა ბ უ კ“ DE, — „ვიდრე ყ რ მ ა იყავ“ Շ, ი. 21,18; „იყო ჭაბუკ და მოშიშ გულითა“ M, II ნშტ. 13,7; „მოკუდეს ჭ ა ბ უ კ ი თ გ ა ნ მოხუცებულადმდე“
- M, II ნშტ. 15,13; „წარვიდეს იგინი და ცოლი იგი მისი და მ ო ნ ა ჲ იგი მისი“ M, — „აღდგა კაცი წარსლვად თჳთ და ხარჭი მისი და ჭ ა ბ უ კ ი მისი“ G, მსჯ. 19,9; „იყო
- ჭ ა ბ უ კ ი ბეთლემით“ G,— „იყო ყ რ მ ა ი ერთი ბეთლემით M“, მსჯ. 17,7; „შვილი ჩემი ჭ ა ბ უ კ ი... უყუარდა... იაკობს“ იპ. რომ-კურთხ. ისაკ. და იაკ. 102,15;
- „იხარებდ, ჭ ა პ უ კ ო, სიჭაპუკესა შენსა“ О, ეკლ. 11,9; „ჭ ა პ უ კ ი ესე მიიყვანე ათასის-თავისა“ საქ. მოც. 23,17; „მისცეს... ჭაბუკი იგი ქ ა ლ ი“ О,— „მიეცეს...
- ჭ ა ბ უ კ ა ჲ“ pb., დან. 11,6;„რომელი ჭ ა ბ უ კ ი არა დაბერდა?“ მ. სწ. 3,21.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page