თანა-ჭირვება, მაჭირ(ვ)ებელი. «შეიწრება», «შეჭირვება», «მოცვა», ვნება, წვალება; «დამდაბლება», ჩაგვრა, გარჯა, «ზრუნვა»:
- „ნუ ა ჭ ი რ ვ ე ბ ნ კაცი მოყუასსა“ G, ლევიტ. 25,14; „მწირსა მას არა ა ჭ ი რ ვ ე ბ დ ე თ“ О, გამოსლ. 23,9;
- „ა ჭ ი რ ე ბ დ ა ამორეველი იგი ძეთა დანისთა მთასა მას შინა“ M, — „შ ე ა ი წ რ ე ბ დ ა ამორეველი ძეთა დანისთა
- მთასა შინა“ G, მსჯ. 1,34; „ა ჭ ი რ ე ბ დ ა (შ ე ა ჭ ი რ ვ ა G) მათ ფრიად“ M, მსჯ. 2,15; „მოყუასსა თჳსსა არა
- ა ჭ ი რ ვ ა“ O, ზირ. 16,28; „ესმა ქალდეველთა, რომელნი ა ჭ ი რ ვ ე ბ დ ე ს იერუსალჱმსა, სმენაჲ მათი“ О, „ესმა
- ქალდეველთა, მ ო მ ც ვ ე ლ თ ა იერუსალიმისათა, სასმენელი მათი“ pb., იერემ. 37,4; „გ უ ა ჭ ი რ ვ ე ბ დ ე ს
- ჩუენ მეგჳპტელნი“ G, II შჯ. 26,6; „ძენი ამმონისნი მ ა ჭ ი რ ვ ე ბ დ ე ს მე“ M, — „ძენი ამმონისნი დ ა მ ა მ დ ა
- ბ ლ ე ბ დ ე ს მე“ G, მსჯ. 12,2; „ნუ ვის ა ჭ ი რ ვ ე ბ თ“ ლ. 3,14; „ა ჭ ი რ ვ ო ბ დ ა მათ შრომითა და ალიზისა
- საქმითა“ О, ივდ. 5,10; „ეგრე ვ ი ჭ ი რ ვ ი, ვითარცა აერსა ვსცემ“ I კორ, 9,26; „უკუეთუ ვ ი ჭ ი რ ვ ი თ
- თქუენისათჳს ნუგეშინის-ცემისა და ცხოვრებისა“ II კორ. 1,6; „რაჲსა ვ ი ჭ ი რ ვ ი თ ყოველსა ჟამსა?“ I კორ. 15,30;
- „ვ ი ჭ ი რ ვ ი არა მცირედ“ ი. მოც. 73,28; „ი ჭ ი რ ვ ო დ ა მისთჳს“ O, II მფ. 13,2; „მრავალგზის სიკუდიდმდე
- ვ ი ჭ ი რ ვ ი დ ე“ О, ზირ. 31,13; „რომელი შურებინ და ი ჭ ი რ ვ ი ნ და იწრაფინ“ О, ზირ. 11,11; „არაჲ გ ჭ ი რ ს
- შენ არავისთჳს“ C — „არას ზ რ უ ნ ა ვ არავისთჳს“ DE, მთ. 22,16.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page