( -
[

ჭა ჭდ ჭე ჭი ჭკ ჭლ ჭმ ჭნ ჭო ჭრ ჭუ ჭყ ჭჳ
ჭუა ჭუვ ჭუი ჭურ ჭუხ

ჭურ-ი

იარაღი, ჭურჭელი; ჭური, ქვევრი; მოკაზმულობა:
 
„იყოს იგი ჭ უ რ პატივოსან“ II ტიმ. 2,21; „უკეთეს არს სიბრძნჱ უფროჲს ჭ უ რ ი ს ა საბრძოლისა“ О, ეკლ. 9,18; „მომგუარეთ ჭ უ რ ი ეგე რჩეული“ მარკ. 253r; „აღიღე ჭ უ რ ი
და ფარი და აღდეგ მწედ ჩემდა“ ფს. 34,2; „ჭ უ რ ო ეშმაკისაო“ ფლკტ. 146,6; „ყოველივე კალოჲს ჭ უ რ ი (არიან) შეშად“ O, II მფ. 24,22; „ვითარცა ჭურნი მეკეცეთანი შეიმუსრნენ“
მ. სწ. 15,16; „ჭ უ რ ი განჴურეტილი არს სხჳსა სახლი“ О, იგ. სოლ. 23,27; „ჩასუა ჭ უ რ ს ა შინა დიდსა“ მ. ცხ. 220r; „აღიღო ცხენისა ჭ უ რ ი თ უ რ თ“ რიფს. 176,8.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10FeedbackLogin top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9