«ღაღად-ყოფა», «გამოხადა», «წოდება», «ჴმობა», ძახილი, მოხმობა:
- „ელიას ჰ ხ ა დ ი ს (უ ჴ მ ო ბ ს C)“ DE, მრ. 15,35; „ხ ა დ ი ა ნ სახელსა უფლისასა გულითა წმიდითა“ II ტიმ, 2,29; „ჭირსა ჩემსა ვ ხ ა დ ე უფალსა“ G—
- „ჭირსა ჩემსა უფლისა მიმართ ღ ა ღ ა დ-ვ ყ ა ვ“ Շ, ფს. 17,7; „რომელნი ხ ა დ ი ა ნ სახელსა შენსა წმიდასა“ ფლკტ. 147,26; „ჰ ხ ა დ ი ს მას უფლით“ DE,
- მთ. 22,43; „რომელმანცა ხ ა დ ა მას“ ლ. 7,39; „რაჟამს გ ხ ა დ ო ს ვინმე ქორწილსა, ნუ დასჯდები პირველსა საინაჴესა“ ლ. 14,8; „შეავლინეს ხ ა დ ა დ მისა“
- C, — „მიუვლინეს მას და გ ა მ ო ჰ ხ ა დ ო დ ე ს“ DE, მრ. 3,31; „არა მ ხ ა დ ე ნ ჩუენ, რაჟამს განხჳდოდე შენ წყობად“ M, — „არა წ ო დ ე ბ ა ჲ ჩუენი,
- რაჟამს მოხჳდოდე წყობად“ G, მსჯ. 8,1; „ეტყოდა მასცა, რომელმან-იგი ხ ა დ ა მას“ ლ. 14,12. „ხადად სახელისა მამისა გინა დედისა“ I, ეს, 8,4; „ვითარ შეუძლო
- ხ ა დ ა დ ღმრთისა?“ H—622,10v; „არა დავსცხრე ვედრებად და ხდად სახელსა წმიდასა მისსა“ ლიმ, 140,2; „რაჟამს-იგი ენების ჴმობად და ჰნებავნ ხ დ ა დ ჴმაჲ თჳსი“
- გრ. ნოს.-კაც. აგებ. 158,32; „მწვალებელად ხ ა დ ი თ ა შეიწრებულნი დიდსა ურვასა შინა ვიყვენით“ ი.-ე. 52,8.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page