ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ხა ხდ ხე ხვ ხი ხლ ხო ხრ ხს ხუ ხჳ
ხად ხავ ხაზ ხაკ ხალ ხან ხარ ხატ ხაშ ხაჭ ხახ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ხადილ-ი

მოხმობა, დაძახება, წვეულება:
 
„განემზადე ხ ა დ ი დ ღმრთისა შენისა“ О, ამოს 4,12; „ხ ა დ ი ლ ს ა ჩემსა ესმა ჩემი ღმერთსა“ ფს. 4,2; „ხ ა დ ი ლ ს ა მას მორწმუნეთა მოუწოდე“ ოქრ.-უძღ. შვ. 5,18;
„ნუცა დასწყუედ ლოცვასა შენსა და ხ ა დ ი ლ ს ა ღმრთისა მიმართ“ H—622,11v; „გუცონის ხ ა დ ი ლ დ სახელსა მისსა“ Sin. —97,19v.
See also: ხადა, ხდა
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9