ხარბ-ი

1. See also: მეხარბე
2. გაუმაძღარი, ანგარი, მოშურნე:
    

   „ხ ა რ ბ ი და ძაღლი შეგინებულნი არიან“ მ. სწ. 148,6.

   See also: სიხარბე
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.