«შუება», მხიარულება, «განშუება», «განცხრომა»:
- „ვჭამოთ და ვ ი ხ ა რ ე ბ დ ე თ (ვ ი შ უ ე ბ დ ე თ C)“ DE, ლ. 15,23; „გ ჳ ხ ა რ ი ს, რაჟამს ჩუენ უძლურ ვიყვნეთ“
- II კორ. 13,9; „ვ ი ხ ა რ ე ბ დ ე და ვიშუებდე შენდამი“ ფს. 15,9; „ძემან ბრძენმან ა ხ ა რ ი ს მამასა“ О, იგ. სოლ. 10,1;
- „ა ხ ა რ ე ბ დ ა სასუფეველსა ღმრთისასა“ ლ. 8,1; „უკუნისამდე ი ხ ა რ ე ბ დ ე ნ (ი შ უ ე ბ დ ე ნ Շ)“ ფს, 5,12;
- „უ ხ ა რ ი ნ ლალვაჲ“ О, იგ, სოლ, 17,19; „ა ხ ა რ ე სულთაცა ამათ ჩუენთა“ ფლკტ. 137,5; „ა ხ ა რ ე ბ ს ეშმაკსა“ მ. ცხ.
- 112v; „ი ხ ა რ ე ბ დ ე შენ და სახლეულნი შენნი“ M,—„გ ა ნ ი შ უ ა შენ და სახლმან შენმან“ G, II შჯ. 14,26; „იშუებდით
- ქუეყანასა ზედა და ი ხ ა რ ე ბ დ ი თ (გ ა ნ ს ც ხ რ ე ბ ო დ ე თ G)“ იაკ. 5,5; „შუენიერ არიან ფერჴნი, რომელნი
- ა ხ ა რ ე ბ ე ნ მშჳდობასა“ О, ეს 52,7. „ვითარცა-იგი ჯუარცუმისა მისისათჳს სმენაჲ მწუხარებით იყო, ეგრეცა აღდგომისა
- ხარებაჲ“ კ. იერ.-აღდგ. 155,10. „ვართ ჩუენ ხარებულ“ ჰებრ. 4,2.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page