«ძელი»:
- „უკუეთუ ნედლსა ხ ე ს ა ესრეთ უყოფენ, ჴმელსა მას რაჲ-მე ეყოს?“ DE, — „უკუეთუ ძ ე ლ ს ა ნედლსა ამას უყოფენ, ჴმელსა
- მას რაჲ-მეღა უყონ?“ C, ლ. 23,31; „მე ვარ ხ ჱ ჴმელი“ I, ეს. 56,3; „ძირთა თანა ხ ე თ ა ს ა ძეს“ მთ. 3,10; „ტრედნი
- მივიდიან და დასხდიან ხ ე ს ა მას ზედა“ ფიზ XXX 9; „ხ ე ნ ი შენნი მოკაფნეს“ I, ეს. 16,9; „განმწჳსნა სიდიდითა მისითა
- შორის ხ ე თ ა“ О, ეზეკ. 19,11; „ვარსკულავნი დამოცჳვენ, ვითარცა ფურცელნი ხ ე თ ა გ ა ნ“ მ. სწ. 215,1.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page