ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ხა ხდ ხე ხვ ხი ხლ ხო ხრ ხს ხუ ხჳ
ხე ხებ ხედ ხევ ხეთ ხელ ხენ ხეო ხერ ხეუ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ხენეშ-ი

ცუდი, ავი, საძაგელი; უსაქციელო:
 
„რომელი სთესვიდეს ხ ე ნ ე შ ს ა, მოიმკოს ბოროტი“ О, იგ. სოლ. 22,8; „უკუეთუ შთავარდე ხ ე ნ ე შ ს ა რასმე ცოდვასა“
მ. ცხ. 353v; „ხემან ხ ე ნ ე შ მ ა ნ ნაყოფი ხ ე ნ ე შ ი გამოიღის“ მთ. 7,17; „მათ ედგა კარაული ხ ე ნ ე შ ი “ საკ. წიგ. II 92, 22.
See also: სიხენეშე
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9