- „უკუეთუ შურებოდი ჴელთსაქმარსა შენსა... და მოვიდეს ჟამი ლოცვისაჲ, ნუ იტყჳ: და-ხ ო ლ ე-ვასრულო მცირჱ
- ესე ჴელთსაქმარი და ესრეთ ვილოცო“ მ. ცხ. 306r.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.