და, მხოლოდ, მარტო, «ოდენ», მაგრამ, -ღა; არამედ:
- „შეეახლოს მოსე ხ ო ლ ო ღმერთსა“ О, გამოსლ. 24,2; „არა ხ ო ლ ო ერის განნი მოღუაწენი, არამედ მუშაკნიცა, რომელნი ქუეყანასა
- იქმედ“ I ეზრა 4,6; „მე ხ ო ლ ო განვიდე მარტოჲ“ პეტრე მოც. 44,23; „იხილნა მჩუარნი იგი ხ ო ლ ო“ ლ. 24,12; „რაჲთამცა
- ფესუსა ხ ო ლ ო... შეახეს“ C —„რაჲთა ფესუსა ო დ ე ნ... შეახონ“ DE, მრ. 6,56; „ხ ო ლ ო მე არასადა დავბრკოლდე“ მთ. 26,33;
- „იხილნა მჩუარნი იგი ხ ო ლ ო“ ლ. 24,12; „უმეტჱს ხ ო ლ ო მტკიცე იქმნეს სარწმუნოებასა ზედა“ ფლკტ. 145,3; „ხ ო ლ ო სხუაჲ
- არს შეცოდებულისა მოკლვაჲ“ იპ. რომ.-კურთხ. მოს. 156,15.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page