ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ხა ხდ ხე ხვ ხი ხლ ხო ხრ ხს ხუ ხჳ
ხუა ხუდ ხუე ხუთ ხუი ხუმ ხუჟ ხურ ხუშ ხუც
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ხუასტაგის-მოყუარე

ქონების, განძის, ოქროს მოყვარული:
 
„მიიღე ხუასტაგი ესე და მომეც მე იფქლი; ხოლო მან, ხ უ ა ს ტ ა გ ი ს-მ ო ყ უ ა რ ე მ ა ნ... მეყსეულად მიითუალა და მოსცა მას იფქლი“ საკ. წიგ. II 130,2; „არცა
დაშთებიან მდიდარნი და არცა ხ უ ა ს ტ ა გ ი ს-მ ო ყ უ ა რ ე ნ ი“ მ. სწ. 230,26.
See also: მოყუარე
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9