ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ხა ხდ ხე ხვ ხი ხლ ხო ხრ ხს ხუ ხჳ
ხუა ხუდ ხუე ხუთ ხუი ხუმ ხუჟ ხურ ხუშ ხუც
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ხუცება

მოხუცებული.
«გაპირმშოება», «უფროსება»:
 
„ნუ ა ხ უ ც ე ბ ნ შვილსა მას საყუარელისასა უხუცესსა მას შვილსა ზედა საძულელისასა“ M,— „ვერ უძლოს გ ა პ ი რ მ შ ო ე ბ ა ჲ ძესა, პირმშოსა მის შეყუარებულისასა“
G, — „ნუ ა უ ფ რ ო ს ე ბ ნ შვილსა მას საყუარელისასა უხუცესსა მას შვილსა ზედა საძულელისასა“ pb, II შჯ. 21,16.
See also: ხუცეს-ი
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9