ჴდა

1. წვდა, ამოღება, შიშვლება, «აღება», «აღმოჴდა», «აღმომზადება»:
    

   „ი ჴ ა დ ა მახჳლი საეშმაკოჲ“ ი.-ე. 46,17; „ერთმან ვინმე წინაშემდგომელმან ი ჴ ა დ ა მახჳლი“ მრ. 14,47; „ი ჴ ა დ ნ ე ნ ყოველთა მახჳლნი ეგპტესა ზედა“

   O, ეზეკ. 30,11; „ი ჴ ა დ ე ჴრმალი შენი“ G, მსჯ. 9,54; „მახჳლი ი ჴ ა დ ე ს ცოდვილთა“ G — „მახჳლი ა ღ ი ღ ე ს ცოდვილთა“ Ⴀ, ფს. 36,14; „ი ჴ ა დ ა

   მახჳლი თჳსი“ DE,— „ა ღ მ ო ი ჴ ა დ ა მახჳლი თჳსი“ C, მთ. 26,51; „მოყუასსა ზედა უკუეთუ ი ჴ ა დ ო მახჳლი“ pb., „მეგობარსა ზედა მახჳლი ღათუ

   ა ღ მ ო ი მ ზ ა დ ო“ Ο, ზირ. 22,26. „მახჳლი ჴდილი ჴელსა შინა“ G, ისუ ნ. 5,13.

   See also: ასაჴდელ-ი, აღმოჴდა, აღჴდა, აჴდა, გამოჴდა, განჴდა, დაჴდა, ზარგანჴდილი, ზარის-განჴდა, ზარის-საჴდელ-ი, ზარ-ჴდა, თითწარჴდილ-ი, თუალთ-საჴდელ-ი, შთაჴდა, წარჴდა
2. See also: გარდაჴდა, მიმჴდელ-ი, მიჴდა, მოჴდა, მჴდელ-ი
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.