ჴელ-ი

1. ხელი:
    

   „ჴ ე ლ თ ა ზედა აღგიქუან შენ“ მთ. 4,6; „მიყო ჴ ე ლ ი“ მთ. 8,3; „ჴ ე ლ ი შენი იყავნ პირსა შენსა ზედა“ O, ზირ. 5,14; „ჴ ე ლ ი თ ა ყურიმალსა სცემდეს“

   იპ. რომ. — კურთხ. ისაკ და იაკ. 58,13; „ორნივე ჴ ე ლ ნ ი და ბრჭალნი მისნი მორდომილ იყვნეს“ O, I მფ. 5,4; „ჴ ე ლ ი შეახო“ მთ. 17,7; „განყარა ჴ ე ლ ი

   და ჭიქაჲ იგი პირსა შეალეწა“ შუშ. VI 13; „იტყუელვედ ჴ ე ლ თ ა მათთა“ მ. სწ. 13,7; „არა დაიბანნიან ჴ ე ლ ნ ი, ოდეს პურსა ჭამედ“ მთ. 15,2.

2. ხელობა:
    

   „იყო მარჯუე ფრიად ჴ ე ლ ი თ ა“ ლიმ. 100,35.

   See also: მეჴელე, ჴელოსან-ი
3. ხელწერილი, ხელნაწერი:
    

   „დაწერე ჴ ე ლ ი ორმეოცდაათისა ლიტრისა ოქროჲსაჲ“ ლიმ. 78,10; „ჴ ე ლ ი ესე ახალი იყო, ჰრქუა მწიგნობარსა: წარიღე ესე და დაჰფალ ხუარბალსა შინა, რაჲთა ფერი იქციოს“

   ლიმ. 78,16.

   See also: უჴელო
   Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.