ხელის დამჭერი, მხსნელი, მშველელი, შემწე:
- „უფალი ჴ ე ლ ი ს-ა მ პ ყ რ ო ბ ე ლ არს მისა“ Շ, ფს. 36,24; „ჴ ე ლ ი ს-ა მ პ ყ რ ო ბ ე ლ ექმენ შენ გლახაკსა“ O, ზირ, 29,12; „ჴ ე ლ ი ს-ა მ პ ყ რ ო ბ ე ლ ი
- ჩემი ხარი შენ“ ფს. 90,2; „შემწე და ჴ ე ლ ი ს-ა მ პ ყ რ ო ბ ე ლ ი ჩემი ხარი შენ“ ფს. 118,114; „უკუეთუ... ვინმე იხილის დაბრკოლებად, ჴ ე ლ ი ს-ა მ პ რ ო ბ ე ლ
- ეყვის მას“ მ. სწ. 243,28.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.