«ღაღადება», «ღაღატ-ყოფა», «აღტევება», დაყვირება, ხმის ამოღება, ხმობა:
- „არა ჴ მ ა-ყ ო ქალაქსა შინა“ G, II შჯ. 22,24; „არა ჴ მ ა-ყ ო ს შენთჳს უფლისა მიმართ“ G, — „ნუუკუე ღ ა ღ ა დ ე ბ დ ე ს შენთჳს უფლისა მიმართ“ M, II შჯ. 24,15;
- „მეყსეულად ჴ მ ა-ყ ო“ DE,— „მუნქუესვე ღ ა ღ ა ტ-ყო“ C, მრ. 9,24; „ჴ მ ა-უ ყ ო მას პავლე ჴმითა დიდითა“ საქ. მოც. 16,28; „დღისი ჴ მ ა-ვ ყ ა ვ“ კ. იერ.-აღდგ. 158,21;
- „ვ ღ ა ღ ა დ ე ბ დ მე თქუენდა მიმართ“ M, — „ჴ მ ა-ვ ყ ა ვ თქუენდამი“ G, მსჯ. 12,2; „მივედ და ჴ მ ა-ყ ა ვ წინაშე მეფისა“ ფლკტ. 147,6; „ჴ მ ა-ყ ო კაკაბმან“ I, იერემ.
- 17,11; „ჴ მ ა-ყ ო ჴმითა დიდითა“ რიფს. 168, 35; „კ მ ა-ყ ო ჴმითა დიდითა“ DE, — „ა ღ უ ტ ე ვ ა ჴმაჲ“ C, მრ. 15,37; „საყჳრმან... ჴ მ ა-ყ ვ ი ს ჟამსა ბრძოლისასა“ მ. სწ.
- 17,37.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page