 |
 | |
ჴმობა
მჴმობარი/მჴმობარე/მჴმობიარი, საჴმობელი. უჴმობელი, უჴმებელი, შეჴმობა.
«ღაღადება», «აღზახება», «ყივილი», ძახება, ჟღერა, ყვირილი; მოწოდება:
- „რომელ ჴ მ ო ბ დ ა“ C,–– „რომელ ღ ა ღ ა დ ე ბ დ ა“ DE, მთ. 21,15; „ჴმობდეს“ G, — „ა ღ ი ზ ა ხ ე ს“ M, მსჯ. 15,14; „რასა ჰ ჴ მ ო ბ, დედაკაცო, ჩემდამო მომართ“
- ვარ. 821; „ელიას უ ჴ მ ო ბ ს ესე“ მთ. 27,47; „უ ჴ მ ო ბ დ ა მსაჯულისა მიმართ“ იზტ. 123,5. „ვიდრე ქათმისა მეორედ ჴმობადმდე“ DE,— „ვიდრე ქათმისა ორგზის
- ყ ი ვ ი დ მ დ ე“ C, მრ 14,30; „ვითარცა წინწილანი რაჲ ჴ მ ო ბ ე დ“ I კორ. 13,1; „ჴ მ ო ბ დ ა და იტყოდა“ ფლკტ. 147,11; „ვ ჴ მ ო ბ შენდამი დაჭირვებული“ О,
- ამბ. 1,2; „უ ჴ მ ო ქმარსა თჳსსა“ O, IV მფ. 4,22; „იყოს ვითარცა, რომელნი ქუეყანით ჴ მ ო ბ ე დ ჴმაი შენი“ I, ეს. 29,4; „ჰპოე რაჲმე საჭმელი და მე არა მ ი ჴ მ ე“
- Ath.—12,208r.
See also: ჴმა
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
 to main page | Top 10 • Feedback • Login |  top of page |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |