ხრამი, თხრილი, ორმო, «მთხრებლი»:
- „შთავარდეს იგი... ჴ ნ ა რ ც უ ს ა“ მთ. 12,11; „ზრახვიდეს შთაგდებასა შენსა ჴ ნ ა რ ც უ ა დ“ О, — „განიზრახავს შთაგდებად შენდა მ თ ხ რ ე ბ ლ ს ა შინა“ pb.,
- ზირ, 12,15; „ჴ ნ ა რ ც ჳ თხარა და აღმოჰკუეთა“ ფს. 7,16; „შესხნეს იგინი ჴ ნ ა ც უ ს ა მას ბნელსა და დაჰჴშეს კარი“ H—341,495.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.