ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)
( -
[
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჱ ჳ ჴ ჵ
ჴა ჴდ ჴე ჴი ჴმ ჴნ ჴო ჴრ ჴს ჴუ ჴშ ჴჳ
ჴნა ჴნდ ჴნვ
Suggest a term Report a bug Add to search Print version

ჴნვა

ხვნა:
 
„ვის-მე თქუენგანსა ესუას მონაჲ, ჴ ნ ვ ი დ ე ს ანუ მწყსიდეს?“ ლ. 17,7; „ნუუკუე დღე ყოველ ჴ ნ ა ვ ნ კაცი საჴნავსა თჳსსა თესვად“ I, ეს. 28,24; „იგი ჴ ნ ჳ ი დ ა
ათორმეტითა უღლითა ჴარითა“ О, III მფ. 19,19; „მთაჲ ჴნვით მოიჴნას“ I, ეს. 7,25; „არა იყოს ჴ ნ ვ ა, არცა ლეწვა“ О, დაბ. 45,6.
See also: დაჴნულ-ი, მოჴნვა, მჴნველ-ი, საჴნველ-ი, უჴნავ-ი
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9