ყოფა, მიჩნევა, ტვირთვა, გამოყენება, მიღება, ხმარება, «საჴმარი»:
- „ი ჴ მ ი ე, ვითარცა სათნო არს შენდა“ O, დაბ. 16,6; „ნუმცა, ვითარცა უცხოთა, ვ ი ჴ მ ე ვ თ მათ“ კ. იერ.-აღდგომ. 125; „ვითარცა უცხოჲ ი ჴ მ ი ი ს იგი
- თჳსი“ კ. იერ.-აღდგომ. 113; „რომელთა ი ჴ უ მ ი ო ნ იგი“ Ο, იგ. სოლ. 17,8; „არარაჲ ვ ი ჴ უ მ ი ე ამათგანი“ I კორ. 9,15; „გულის-მოდგინედ ი ჴ უ მ ე ვ დ ე ს
- საზრდელსა“ მ. ცხ. 268v; „არა თუ სიმდიდრესა ვჰგმობთ, არამედ რომელთა-იგი ბოროტად ი ჴ უ მ ი ე ს“ მ. სწ. 84,7. „სხუაჲ რაჲმე არს ჴუმევაჲ“ Ο,— „ვისა არს
- ს ა ჴ მ ა რ ნ ი“ pb., სიბრძ. სოლ. 15,7.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page