«ნება», მიჩნევა (საჭიროდ), «გულვება»:
- „ჯ ე რ-მ ი ჩ ნ დ ა მეცა“ ლ. 1,3; „თუ ჯ ე რ-გ ი ჩ ნ დ ე ს შენ, მეფესა, მოვედ“ O, ესთ, 5,4; „ვითარ ჯ ე რ გ ი ჩ ს?“
- C, — „რაჲ გ ნ ე ბ ა ვ ს შენ?“ DE, მთ. 22,17; „ესრე ჯ ე რ-უ ჩ ნ დ ა მოწაფეთა მათ თჳსთაჲ“ ოქრ. -გურიტ. 225,27; „ჯ ე რ-
- მ ი ჩ ნ დ ა მიწერად თქუენდა“ იუდ. 1,3; შინა დაშთომაჲ მარტოთა“ I თეს. 3,1; „რაჲთა ჯ ე რ-ი ჩ ი ნ ო დღეს ჩემ თანა პურსა
- ამას ჩემსა სერობად" ფოკა 344r; „ვითარ ჯ ე რ-მ ი ჩ ნ დ ა მათდა ყოფად, იგი გიყონ თქუენ“ pb.,—„ვითარ-იგი მ ე გ უ ლ ვ ა
- ყოფად მათდა, გიყონ თქუენ“ G, რიცხ. 33,56. „ასწაოს სულსა მას მისსა მოსურნესა ჭეშმარიტი და შეუმრღუეველი ლოცვაჲ ნებისაებრ
- მისისა და ჯერჩინებისა“ მ. ცხ. 291v, „ჯ ე რ-ჩ ი ნ ე ბ ი თ ა ღმრთისაჲთა, რომელმან ინება ცხორებაჲ ჩემი, გამოვედ“ მ. ცხ. 153r.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
to main page 
top of page