 |
 | |
ჰე, ჰჱ
დიაღ, კი; ეჰ:
- „ჰ ჱ ჰ ე“ მთ. 5,37; „ჰ ჱ, ვიცი იგი“ I, ეს. 48,7; „ჰ ჱ, კეთილ არს“ მ. ცხ. 295v; „ჰ ჱ თუმცა მეცა განვჰლევდი დღეთა“
- მ. ცხ. 358r; „ჰე, ჰე, განისუენე!“ შუშ. IX 28.
Source: აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
 to main page | Top 10 • Feedback • Login |  top of page |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |