 |
 | |
ამპარტავ(ა)ნება, ამპარტავნობა, ანპარტავნობა
ამაყობა, ზვაობა, «ლაღად ქცევა»:
- „რასა-მე ა ნ პ ა რ ტ ა ვ ნ ო ბ ნ მიწაჲ იგი და ნაცარი?“ O, ზირ. 10,9; ნუ ი ა მ პ ა რ ტ ა ვ ნ ე ბ წინაშე პირთა მეფისათა“
- pb., ნუ ლ ა ღ ა დ ი ქ ც ე ვ ი წინაშე მეუფისა“ O, იგ.სოლ. 25,6. ა მ პ ა რ ტ ა ვ ა ნ ე ბ ა ს ა უღმრთოთასა შეიწუვინ
- გლახაკი“ ფს. 9,23; „ამპარტავანებამან გულისა შენისამან აღგამაღლა შენ“ O, აბდ, 1,3.
See also: ამპარტავან-ი
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.
 to main page | Top 10 • Feedback • Login |  top of page |
| © 2008 David A. Mchedlishvili | XHTML | CSS | Powered by Glossword 1.8.9 |