«თესვა»:
- „რომელი მოიღო კაცმან და დ ა ს თ ე ს ა მტილსა თჳსსა“ ლ. 13,19; „ექუს წელ დ ა ს თ ე ს ო აგარაკი შენი“ G,—„ექუს წელ
- ს თ ე ს ო ყანა შენი“ pb,. ლევიტ. 25,3; „დ ა ს თ ე ს ა ღუარძლი“ მთ. 13,25. „მიიტაცის დათესული იგი“ მთ. 13,19;
- „მიემსგავსების მონაზონი დ ა თ ე ს უ ლ ს ა მას ყანასა“ Sin—97,52r.
Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.