დაკჳრვება

1. «განკჳრვება», «კჳრვება», «შეცბუნება», «დასულება», «განკრთომა», «თუალ-ხუმა», გაოცება, გონის დაკარგვა, გაშტერება, გასულელება, შეშინება:
    

   „დ ა უკ ჳ რ და მათ საკჳრველითა დიდითა“ C,—„გ ან უ კ ჳრ დ ებ ო და მათ განკჳრვებითა დიდითა“ DE, მრ. 5,42; „და უ კ ჳ რ და“

   DE,—„შ ე ც ბ უ ნ დ ე ს“ C, მრ. 9,15; „მოწაფეთა დ ა უ კ ჳ რ დ ე ბ ო დ ა“ DE,—„მოწაფენი… დ ა ს უ ლ ე ბ უ ლ იყვნეს“ C, მრ. 10,24;

   „კაცთ-მოყუარებისა მისთჳს დ ა გ ი კ ჳ რ დ ი ნ“ ოქრ.-მარხ და იონ. 102,36; „დ ა უ კ ჳ რ დ ა“ C,—„გ ა ნ ჰ კ რ თ ე ს“ DE, მრ. 16,5;

   „დაუკჳრდეს არარაჲ უშიშად“ O, ზირ. 40,7; „დ ა უ კ ჳ რ დ ე ბ ო დ ა მოწაფეთა მისთა“ მრ. 6,51; „შეგეშინოს და დ ა გ ი კ ჳ რ დ ე ს

   გულითა“ I, ეს. 60,5; „განვიცადენ საქმენი შენნი და დ ა მ ი კ ჳ რ დ ა“ O, ამბ. 3,2; „დ ა უ კ ჳ რ დ ე ბ ო დ ა სიტყუათა მათ“ C,—

   „უ კ ჳ რ დ ა სიტყუაჲ იგი“ DE, ლ. 2,18; „რომელსა არა დ ა უ კ ჳ რ დ ე ბ ი ს პირი კაცისაჲ, არცა მიიღებს ქრთამსა“ G — „რომელმან არა

   თ უ ა ლ-ა ხ უ ნ ი ს არცა მიიღის ქრთამი“ M, II შჯ. 10,17.

2. «განზრახვა», გონებაში ჩავარდნა; გაოცება; გაკვირვება:
    

   „იყო დ ა კ ჳ რ ვ ე ბ ა ს ა მათსა მისთჳს“ C,—„იყო გ ა ნ ზ რ ა ხ ვ ა ს ა მას მათსა ამისთჳს“ DE, ლ. 24,4; „კაცად-კაცადსა თანა

   დ ა კ ჳ რ ვ ე ბ ა იქმნებოდა“ რიფს. 167,34; „დასულბა ისაკი დ ა კ ჳ რ ვ ე ბ ი თ ა დიდითა“ იპ. რომ.-კურთხ. ისაკ და იაკ. 62,9.

   Source: აბულაძე ილია, „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები); გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.