«განბანა»:
- „უკუეთუ არა ი ბ ა ნ ნ ი ა ნ, არა ჭამიან“ DE, – „ვიდრე არა გ ა ნ ი ბ ა ნ ნ ი ა ნ, არა ჭამიან“ C, მრ. 7,4;
- „იხილა მან მიერ ერდოჲთ, დედაკაცი ერთი ი ბ ა ნ ე ბ ო დ ა რაჲ სამოთხესა შინა თჳსსა“ II მფ. 11,2;
- „ვითარ ვ ი ბ ა ნ ე ბ ო დ ე აბანოსა შინა?“ ი. მოც. 83,18. „ვერ შემძლებელ იყვნეს გულითად სრულ-ყოფად
- შემწირველთა მათ, გარნა... პირად-პირადთა ბანათა“ ჰებრ. 9, 10.
Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები). გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.