ბაძვა

1. შურვება, მოშურნეობა, მიმსგავსება, შესწორება:
    

   „ნუცა ჰ ბ ა ძ ა ვ ცოდვილთა“ იგ. სოლ. 24,19; „ნუ ჰ ბ ა ძ ა ვ გზათა მათთა“ იგ. სოლ. 3, 31; „რაჲთა მათ ჰ ბ ა ძ ვ ი დ ე თ“

   გალ. 4,17; „რაჲთა მ ბ ა ძ ვ ი დ ე თ ჩუენ“ II თეს. 3,9; „ჰ ბ ა ძ ვ ი დ ა იგი პირუტყუთა უგუნურთა და მიემსგავსა მათ“ ფს. 48,13.

2. შური, ჯიბრი:
    

   „სიმწარჱ სულისა არს, რომელმან გარდარეულად სუას ბ ა ძ ვ ი თ ა და ჴდომითა“ ზირ. 34(31), 38.

   See also: აღბაძვება
   Source: აბულაძე ილია. „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი“ (მასალები). გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1973.