ლანდშაფტური ეკოლოგია (ლანდშაფტების ეკოლოგია, გეოეკოლოგია)

ტერმინი შემოღებულია კ. ტროლეს მიერ 1939 წელს, რათა გამოისახოს ორი მიდგომის გაერთიანების მიზანშეწონილობა: „ჰორიზონტალური“, რომელიც შეისწავლის ბუნებრივი მოვლენების სივრცობრივ ურთიერთმოქმედებას (ძირითადად აეროფოტოაგეგმვის მასალებით) და „ვერტიკალური“, რომელიც ახდენს მოვლენების ურთიერთდამოკიდებულების შესწავლას განსაზღვრული ეკოტიპის, ეკოსისტემის ჩარჩოებში. დღეისათვის ტერმინი გამოიყენება სამუშაო მიმართულებების აღსანიშნავად: 1. ლანდშაფტიის შესწავლა ხდება მცენარეულობასა და გარემოს შორის ეკოლოგიური დამოკიდებულების ანალიზის მეთოდით; 2. სტრუქტურისა და ბუნებრივი კომპლექსების ფუნქციონირების შესწავლა ტოპოლოგიურ დონეზე; 3. ბუნებრივი კომპლექსების შემადგენელი ნაწილების ურთიერთმოქმედებისა და საზოგადოების ზემოქმედების შესწავლა ლანდშაფტის ბუნებრივ შემადგენლობაზე, ნიცთიერებისა და ენერგიის ბალანსის ანალიზის საფუძყველზე. ამრიგად, ლანდშაფტის ეკოლოგიის ქვეშ ყველაზე ხშირად იგულისხმება ლანდშაფტის მხოლოდ ბუნებრივი შედგენილობის გამოკვლევა (არსებულის ან პოტენციურად შესაძლებლის)