ძარკუნტია წკნელისაგან მოწნული დაბალკედლიანი, ზესადგრის სიგძის ჭურჭელი, რომლითაც ნაკელი მიაქთ ვენახში (ტაბაკინი). ძარკუნტი ქვია, ვენახში რო მიგვაქ ნაკელი, იმის ჩასაყრელ ძარს, დაბალია და გძელი, ჯინი - მოკლე და მაღალი. რამდენიც ზესადგარს აქ სიგძეი, იმდენი აქ ძარკუნტს, მარა დაბალი კედელი აქ. ძარკუნტი ერთი დავა ურემზე, ჯინი - ორი (პირველი სვირი). || იგივე სათავსი, ოღონდ ყურძნის ჩასაყრელად გამოყენებული. ძარში ყურძენიც იყრება და სიმინდიც, ჯინში - ყურძენი, ძარკუნტში მეტწილად – ყურძენი. თუ მე გავანაკელიანე, ვერ ჩავყრი, შენე თუ წმინდათ გაქ – ყურძენსაც ჩაყრი. (პირველი სვირი); კალათით მოვკრეფავდით ყურძენს ჩავყრიდით გოდორში, მერე ძარკუნტით საწნახელმი მივიტანდით. ჯინი არ ვიცით, აქ ძარკუნტი ვიცით. ყურძენს ძარკუნტში ჩავყრიდით (მეორე სვირი).
ქალები ყურძენს კრეფავენ ხელკალათებით. კაცები მივდივართ გოდრებით და ვზიდავთ ურმის ჯინეფში ან ძარკუნტში. ძარკუნტი მორჩილაებია და ორი-სამი დგას ურემზე. ჩვენთან ერთია ძარკუნტი და ჯინი, თვარა ძარკუნტი უფრო დაბალკედლიანია და სიგძე, რავარც ძარს, ისე აქ (ფუთი).
Source: ძოწენიძე, ქეთევან. ზემოიმერული ლექსიკონი. - თბილისი, განათლება. 1974. – გვ. 468.
to main page 
top of page