დიდი, მრგვალი გათლილი ქვა, რომელშიც გაყრილია საქაჩავის ხრახნილიანი ხე
- მძლავრიელია ქვა, კვირისტავი ქვია, მარა მალა კვირისტავი კ'არ არი (სვერი); მარნის კვირისტავი დიდი ქვაა, შუა გულში ამოჭრილი, ხეზეა წამოცმული, ერთი ქვა ძირს იდვა, მეორე - მაღლა. .. დაატრიალებდენ, ქვეშ იყო მეორე ქვა, რომელსაც მარნის ტაფა ქვიოდა, ჭაჭას ჩაყრიდენ ამ ორ ქვას შუა და წნეხთა. ბაბუა იტყოდა ხომე: 120 ტაფა ოტკას გამოვხთიდითო (მორძგვეთი).
Source: ძოწენიძე, ქეთევან. ზემოიმერული ლექსიკონი. - თბილისი, განათლება. 1974. – გვ. 230.