კონცეფცია, რომლის თანახმად სახელმწიფოს პოლიტიკა, განსაკუთრებით საგარეო, ძირითადად წინასწარ განსაზღვრულია სხვადასხვა გეოგრაფიული ფაქტორებით: ქვეყნის გეოგრაფიული მდებარეობით, ბუნებრივი რესურსებით, კლიმატური პირობებით, მოსახლეობის სიმჭიდროვით, მოსახლეობის მატების ტემპით და ა.შ.
გეოპოლიტიკის ძირითადი დებულებები, XIX ს. ბოლოსა და XX ს. დასაწყისში, ჩამოყალიბებულ იქნა ფ. რატცელის (გერმანია), ა. მეჰენის (აშშ), ჰ. მაკინდერის (დიდი ბრიტანეთი), რ. ჩელენის (შვედეთი) მიერ. ტერმინი „გ“ შემოღებულ იქნა რ. ჩელენის მიერ 1916 წელს.