L. instruere-საგან „მოწყობა, აგება, დაყენება“... რაიმე საქმეში დახელოვნებული პირი, რომელიც სხვას ასწავლის ამ საქმის სწორად დაყენებას (მაგ. სასკოლო, სამეურნეო, სამხედრო ან სხვა საქმეში); აქედან: ინსტრუქტირება — დარიგება; მოვალეობის ახსნა; ინსტრუქტორის, როგორც ასეთის, საქმიანობა; ინსტრუქცია — დარიგება; სახელმძღვანელო წესები ამა თუ იმ მოვალეობის შესასრულებლად.
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.
to main page 
top of page