L. opportunus-ისაგან „ხელსაყრელი, გამოსადეგი, სასარგებლო...“: 1) თავისი რწმენის და აგრეთვე სამოქმედო გეგმის (პროგრამის, პრინციპის) შეგუება გარემოებასთან, არსებულ სინამდვილესთან;
2) დათმობისა და შეთანხმების ტაქტიკა ამა თუ იმ პარტიისა არსებულ წესწყობილებასთან. — ოპორტუნისტ-ი — ოპორტუნიზმის მომხრე.
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.