L. -ფრ. orientation. ლათ. oriens,-ntis-ისაგან „აღმოსავლეთი“ — ე. ი. „აღმოსავლეთისაკენ მიბრუნება“: 1) გარემოპირობების გაცნობა; მდგომარეობაში და ადგილმდებარეობაში გარკვევა,
2) მოქმედების გეზის აღება; აქედან: ორიენტირობა — იგივე მოქმედება. — საორიენტაციო ან საორიენტირო — დაახლოებითი, არაზუსტი, საერთო წარმოდგენის მომცემი (იტყვიან, მაგ. ბიუჯეტის შესახებ).
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.