Gk. საკ. სახ. Orpheys,-eos. მითოლოგიით: გრძნეული მომღერალი და ლირის დამკვრელი, — თავის დაკვრით ამოძრავებდა ბუნებას და ამშვიდებდა მხეცებს; აქედან:
ორფეონ-ი —:
1) ერთგვარი სამუსიკო ინსტრუმენტი;
2) ზოგიერთ სასიმღერო საზოგადოებათა სახელწოდება დასავლ. ევროპაში. — ორფეუმ-ი — საკონცერტო დარბაზი. — ორფიკები (მრავლ.) — რელიგიურ-მისტიკური სექტის წევრი პოეტები და ფილოსოფოსები ძვ. საბერძნეთში (7 საუკ. ქ. წ.); სექტების დამაარსებლად სთვლიდენ ორფეუსს.
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.