Gk. panegyris-ისაგან „საყოველთაო დღესასწაული“: 1) ძველად — საჯაროდ თქმული საზეიმო-შექებითი სიტყვა — ამა თუ იმ პიროვნების საპატივცემოდ ან რაიმე შემთხვევის აღსანიშნავად;
2) შემდეგ და ახლა — წერილობითი ან საჯარო-ზეპირი გადაჭარბებული შექება (ჩვეულებრივ — პირფერული); აქედან: პანეგირიკული — პანეგირიკის ხასიათის მქონე; პანეგირისტ-ი — პანეგირიკის მთხზველი.
Source: „უცხო სიტყვათა ლექსიკონის“ მესამე გამოცემა - იოსებ იმედაშვილი, ავტ.; ს. ს. მ. უ.ს. პოლიგრაფტრესტის I-ლი სტამბა. პლეხან. პრ. # 91, 30/XI-26. შეკ. # 274. მთავარლიტი # 1183. დაიბეჭდა 5000; 1928 წ.